Samenwonen in ons eerste appartement

Inspiratie tijd: 3 minuten

Alweer drie jaar geleden was het dan eindelijk zover: vanuit huis bij onze ouders, samenwonend op onszelf. Ondanks dat het al wel een tijdje in ons hoofd zat, ging het uiteindelijk erg onverwacht en snel. We werden halsoverkop verliefd op een appartement in de Bakkersstraat in Arnhem en hadden ongeveer vijf dagen de tijd om aan te geven of we het wel of niet gingen doen. Het werd een ja.

FullSizeRender (2)

Om nog maar eens aan te geven hoe onverwacht het allemaal was, konden we om elf uur vrijdagochtend de sleutel ophalen om vervolgens om half één in de trein naar Parijs te zitten voor een weekend weg. We besefte het ons allemaal nog niet helemaal. Wel gespaard. Wel pannen, borden en glaswerk voor een heel leger, geen meubels.

Een rondje Leen Bakker, Ikea, wat online shoppen en ook dat was opgelost. Mijn vader is erg handig en toverde hun allereerste eettafel om naar een exemplaar perfect voor ons. Ook maakte hij van sloophout een salontafel met grove wielen. De stoffige roodhouten laminaat vloer ging eruit en maakte plaats voor een lichtgrijze.

FullSizeRender (4)

Ook de muren kregen een fris likje witte verf. In Parijs kochten we twee posters op straat, we hingen de schilderijen van de opa van mijn vriend aan de muur en voor we er erg in hadden zaten we op onze bank, in onze woonkamer, met onze spulletjes, in ons huis.

FullSizeRender (3)

Ik weet dat ik de eerste anderhalve week alleen maar heb moeten huilen. Emotioneel wrak dat ik ben. Ik was heel blij hoor, maar keek mij nou ineens volwassen. Zonder mijn ouders, zonder mijn zusje. Het moest even bezinken. Gelukkig duurde dit alles niet al te lang. Ik leerde dat op visite gaan ook erg gezellig is. De “luxe” wende snel. We voelde ons ontzettend thuis, midden in de stad, in de zomer en alle vrijheid.

Het woord luxe hoort tussen aanhalingstekens. Want ja, de ramen waren enkel glas. Prachtig luiken, heel sfeervol. Ze konden alleen niet allemaal open en moesten met een stuk hout onder het schot omhoog worden gehouden. Iedere keer weer als ik het raam open wilde doen –wat met alle kracht en twee handen moest gebeuren- was ik als de dood dat het blok hout naar beneden zou vallen – op het hoofd van een winkelende voorbijganger. In de zomer was het bloedheet, in de winter kwam de tocht door het glas en de luiken heen. Er waren avonden bij dat je uit je bed dreef van het zweet, maar ook avonden die je het gevoel gaven dat je in een windtunnel op de bank zat.

FullSizeRender (7)

FullSizeRender (8)

De slang van de droger moest je uit het raamhangen voor je de droger aan kon doen. Soms schoot die slang eruit en dan moest je achter het inmiddels vochtige schot kruipen om deze weer vast te maken.

Zonder balkon moesten we creatief zijn: en ja, dat werd vaak het park, de kade of het terras. Mijn lievelingsplekje was vaak de extra brede vensterbank in de nis van de raam in onze slaapkamer. Daar scheen na een werkdag de zon nog naar binnen zodat ik deze laatste stralen nog even mee kon pakken.

FullSizeRender

FullSizeRender (1)

Op dinsdag werden de vuilniszakken opgehaald wat betekende dat deze werden verzameld in de gemeenschappelijke hal. Waarvan de geur je soms warm verwelkomende als je binnenkwam.

Mocht je daar je fiets willen pakken, zat het stuur ongetwijfeld vast in het stuur van de andere fietsen die er stonden.

De weekboodschappen moet je eerst de hele stad doorslepen en eenmaal aangekomen ook nog drie trappen omhoog brengen. Dat betekende ook de krattenbier met een feestje en ook een enorm zware airco, die – leuk detail – bijna de einde van onze relatie betekende omdat er twee wieltjes afbraken onderweg naar de eindbestemming.

Maar weet je wat het is, ondanks dat alles, blijf je terugvallen op dat eerste halsoverkop verliefde gevoel dat je kreeg de eerste keer het appartement binnen liep.

FullSizeRender (5)

FullSizeRender (9)

We hebben er twee jaar met ontzettend veel plezier gewoond. In ons eerste appartementje, waar het allemaal begon. Waar we erachter kwamen dat de één nooit het dopje op de tandpasta doet en de ander een half uur langer doucht dan nodig. Waar zo’n koude avond onder een kleedje bij de verwarming op de bank stiekem ook best heel knus en gezellig was. En zo’n te warme avond zorgde voor lange gesprekken over van alles en niets omdat het toch te warm was om te slapen. Terugkijkend op een mooie periode zou ik het zo weer overdoen. In het appartement waar het allemaal begon en nu op naar de rest!

FullSizeRender (6)

 

Comments

comments

More from Maud Van de Kamp

Ons grote mensen-huis: klussen

Inspiratie tijd: 2 minutenHet huis zit vol gekke hoekjes, onverwachte indelingen, overduidelijk...
Read More

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Inspiratie tijd: 3 minutenAlweer drie jaar geleden was het dan eindelijk zover: vanuit huis bij onze ouders, samenwonend op onszelf. Ondanks dat het al wel een tijdje..." />